accéder au contenu

Addio alla Fine

Emio Greco | Pieter C. Scholten

Afscheid van Einde. Een reis naar een fysiek en mentaal nulpunt, naar een nieuw begin

Hoe geven wij richting aan het doorbreken van het grote onbehagen? Hoe organiseren we een onbegrensde wereld? Hoe bewerkstelligen we dat mensen weer verantwoordelijkheid nemen voor de ander? In Addio alla Fine gaat het publiek aan boord van een denkbeeldige Ark van Noach. De zeven dansers creëren golving door de immer voortstuwende bewegingen. Gastkunstenaars breken gedurende de reis in en tonen hun eigen interpretatie van Afscheid van Einde.

Addio alla Fine is onder andere geïnspireerd op het boek De Improvisatiemaatschappij van Hans Boutellier. In dit boek schrijft Boutellier over de nieuwe sociale ordening in de samenleving, over de manier waarop afstemming en gemeenschapszin ontstaan. Een andere bron van inspiratie is de film E la Nave Va (1983) van de Italiaanse regisseur Federico Fellini. Fellini laat zien hoe idolatrie, status, politieke voorkeur, nationaliteit en verlangens naar macht en liefde menselijke verhoudingen vertroebelen, wanneer een groot gezelschap dat dagenlang samengebald op een boot zit de tijd moet zien te verdrijven.

Addio alla Fine toont hoe dynamiek en energie doorgegeven kunnen worden, op basis van het vertrouwen dat de ander jouw energie ontvangt en voortzet.

Deze voorstelling is het startpunt van een keten van vijf die ICK maakt rond het thema ‘Het Lichaam in Opstand’. In deze serie wordt via dans op zoek gegaan naar nieuwe verbindingen met onszelf (het eigen lichaam), en de samenleving (de andere lichamen).

PERS OVER ADDIO ALLA FINE

"Zonder twijfel een van de meest overweldigende theaterervaringen van dit seizoen." - Astrid van Leeuwen (Telegraaf, 16 januari 2014)

"Wat zeker vermeldenswaardig is, is dat de dans in de oerversie al stond als een huis. Die heeft, en dat is de forte van de grotendeels nieuwe cast, niet aan kracht ingeboet" – Marcelle Schots (Theaterkrant, 6 oktober 2013)

"Impulsen vertakken zich in golfslag via het bekken tot in uiterste puntjes van langgerekte ledenmaten. Een fraaie lijfelijke verbeelding van de programmateksten over 'spiralen' en 'doorgaande lijnen'." – Annette Embrechts (Volkskrant, 19 juni 2012)

lees meer