Conjunto di NERO

Licht een integraal element van iedere voorstelling. Licht wordt niet alleen gebruikt om een atmosfeer te creëren, maar is een bron van invloed op het lichaam in veranderende landschappen die openbaren of juist verbergen.

In Conjunto de NERO, komen dansers, belichting en ruimte samen en scheppen een constant veranderende wereld, waar nu eens dans het licht voorstuwt en danweer het licht de richting van de dansers bepaalt. licht en donker wisselen elkaar af en scheiden het tastbare van het ontastbare, beweging van stilstand.

De versnellende dynamiek van de voorstelling vindt zijn climax in de lichamen van de dansers. De confrontatie met hun fysieke grenzen dwingt hen de zoektocht naar harmonie op te geven. De eenzame gestalte van Emio Greco blijft achter om de volgende stap te overwegen.

Productie - Emio Greco | PC Co-productie - Montpellier Danse, Montpellier (F), Théâtre National de Bretagne, Rennes (F)

"Greco en Scholten proberen meer te weten te komen over waarom duisternis ons zo beïnvloedt. Waarom het ons vermogen om afstanden, tijd en zelfs de aanwezigheid van anderen te schatten […]. Door het toneel in verschillende gradaties van maskerend zwart te dompelen, door dansers voor te stellen als schaduwen van zichzelf, openen Greco en Scholten een dialoog tussen veronderstelling en werkelijkheid. Terwijl de dansers de ruimte bespelen: samenkomend, uiteen bewegend, verdwijnend, raken fascinerende vragen over ‘identiteit’ en over ‘jezelf vinden’ subtiel verweven met hun bewegingen, hun ware plaatsbepaling in de schemerwereld. Hoe kun je samenhang maken, een systeem van logica vestigen, als niets op een conventionele manier in kaart kan worden gebracht?" Mary Brennan – Edinburgh Festival Programme – augustus 2002

"De zes dansers, Greco inbegrepen, zijn feilloos in hun precisie en kwaliteit van beweging. Zij dansen samen als op een gezamenlijke hartritme. Hun versmelting van lichamen en geest is duidelijk – maar wat zij precies willen uitdrukken wordt aan ons voorstellingsvermogen overgelaten. Hoewel ik klaar was voor het einde toen het kwam, zou ik dit met graagte nogmaals willen zien, als daar tijd voor was." Jill Sykes -- The Sydney Morning Herald

"De dansers vertonen een enorme variatie aan bewegingsmogelijkheden, van weidse patronen met het hele lichaam tot minimale buigingen van hoofd of hand, waarbij de individuele virtuositeit zich onderwerpt aan een gemeenschappelijk doel. Het is een opmerkelijk stuk." Barry Lenny – Rip It Up (Adelaide)