accéder au contenu

Disappearance

een multidisciplinaire voorstelling met krachtige intuïtieve dans

Emio Greco | Pieter C. Scholten

DISAPPEARANCE, het tweede deel van het tweeluik APPEARANCE – DISAPPEARANCE, is een ode aan het verdwijnen. Wanneer iets of iemand verschijnt zal dat ook weer verdwijnen, en waar iets of iemand verdwijnt zal weer iets nieuws verschijnen, wellicht in een andere vorm of gedaante zoals de feniks uit de as herboren zal worden.

Waar APPEARANCE ophield gaat DISAPPEARANCE verder. Dertien dansers, muziek, projecties, licht, een radiopresentator en kinderstemmen komen samen in de ether, een tussenruimte waar alles verdwijnt en verschijnt, waar lichamen verlangen naar een stem en stemmen verlangen naar een lichaam. Een sensorische en intuïtieve beleving die start in het donker en, via blauw – rood – geel, uitkomt in het licht, in onbevangenheid en hoop, van een simpel zwart naar een complex wit gat.

Greco en Scholten werkten met de dansers aan de kracht en kwetsbaarheid van intuïtie, naïviteit, urgentie en onbevangenheid. Deze waarden die in onze hedendaagse samenleving meer en meer verdwijnen, worden door de dans omarmd. Wat als ook zij verdwijnen, wat blijft er dan nog over? De dansers strijden om hun bestaan te verankeren, zo tijdelijk en tevergeefs dat ook moge zijn.

In deze multidisciplinaire voorstelling creëren projecties een mystiek schimmenrijk van vervlogen bewegingen en (on)grijpbare herinneringen. In de ether gaan dansers de confrontatie aan met bewerkte popsongs van o.a. David Bowie, Björk en Radiohead versneden met elektronische muziek, radio –en kinderstemmen.

Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in zijn macht kunnen krijgen. (Johannes 1:1-18)