Sebastien Gaxie

Sébastien Gaxie werd in 1977 in Frankrijk geboren. Hij begon zijn muzikale leergang met een klassieke pianostudie bij Umberto Guzzo. Vervolgens kwam hij bij een koor van pueri cantores (koorknapen van St Christophe de Javel), gewijd aan sacrale en profane muziek. Hij vervolgde met een studie jazz aan de Arpej School.  Daarna volgde hij cursussen stijlcompositie bij J-M. Bardez aan het Conservatorium van Parijs (Muziekacademie), en verder compositie en orkestratie bij Allain Gaussin en muziekanalyse bij B. Plantard. Hij speelde samen met sleutelfiguren van de Franse jazz, zoals H. Texier, C. Barthélemy en D. Levallet. Hij richtte een 18 man sterk ensemble op, de Zhig Band, en leidde het twee jaar lang. Dit ensemble was in juni 1999 finalist van de Nationale Jazzcompetitie in de wijk La Défense, Parijs.
 
 In februari 2000 werd Sébastien Gaxie toegelaten tot de beroemde,  exclusieve  compositieklas van de Nationale Muziekacademie in Parijs. Hij studeerde compositie bij Emmanuel Nunes en Frédéric Durieux. Hij nam in september 2000 deel aan de bekende opleidingssessie voor jonge componisten Voix Nouvelles in Royaumont. Daar kreeg hij de kans om met Brian Ferneyhough samen te werken. In juni 2001  ontving hij de eerste prijs voor muziekanalyse, met de hoogste onderscheiding en unaniem verkozen door de jury van de Franse Nationale Muziekacademie voor zijn scriptie over Olivier Messiaens Exotische Vogels. Aan de Franse Nationale Muziekacademie studeerde hij tevens orkestratie bij Marc-André Dalbavie, akoestiek, piano, en elektronische muziek bij Luis Nahon, Laurent Cuniot en Yann Geslin, en etnomusicologie bij Gilles Léothaud.
 
Zijn eerste CD, Lunfardo, werd in maart 2005 uitgebracht onder het label Chief Inspector. Deze won de Shock-prijs van het Jazzman magazine. Hij haalde zijn doctoraal in muziekcompositie in oktober 2005. Van 2007 tot heden is hij werkzaam bij Ircam en ontdekt de mooie verbanden tussen kunst en wetenschap en techniek.
 
Hij heeft zo’n dertig instrumentale en orkestrale werken gecomponeerd. Zijn  muziek is in verschillende landen uitgevoerd, waaronder Frankrijk, Japan, het Verenigd Koninkrijk, Israel, Thailand… Hij heeft samengewerkt met diverse klassieke, hedendaagse en jazz musici en muzikale ensembles zoals de NEM uit Montreal, Court-Circuit, 2E2M Claude Delangle, Guillaume Bourgogne, Alain Louvier, Pascal Rophé, het Onyx kwartet, Médéric Collignon… Hij schreef ook filmmuziek voor diverse korte, middellange en avondvullende films en werkte samen met het London Symphony Orchestra, Alexandre Desplat, Brigitte Fontaine, Natacha Samuel, Romuald Beugnon, Hélène Abram en onlangs met Karl Lagerfeld.
 
Het afgelopen jaar zag zijn stuk Montagnes Russes sur la Pnyx voor ensemble en elektronica het licht bij Ircam (oktober 2009); zijn ballet Communication to an academia naar het korte verhaal van Franz Kafka ontstond tijdens het festival Le Printemps des Arts de Monaco (april 2010); zijn filmscore voor de stomme film The Happiness van Alexandre Medvedkine maakte hij bij het Louvre tijdens het Ircam Agora festival (juni 2010).

De Franse componist Sebastien Gaxie exploreert de relatie tussen dans en beweging. Met Emio Greco | PC werkt hij aan een “grammatica” van de relatie tussen dans en muziek die met name gericht is op momenten van synchroniciteit tussen die twee. Zijn project vormt onderdeel van het onderzoek dat ICKamsterdam sinds 2009 doet naar “dansicaliteit”. Tijdens het ICK-Event FEEST IN DE KEUKEN in januari 2011 presenteerde hij zijn vertaling van verschillende danssequenties in muziek.

“Het contact met Emio en Pieter dateert van het laatste werk dat ik maakte in het Louvre, voor het Agora festival dat het Ircam vorig juni organiseerde. Ik schreef elektronische muziek als begeleiding bij een stomme film van Alexander Medvedkine met de titel The Happiness. Ik maakte een compositie die de bewegingen van elk karakter de hele film door volgt. Zo zijn alle geluiden zichtbaar op het scherm (en vice versa). Dit proces wordt complexer wanneer diverse karakters tegelijkertijd aan het acteren zijn.

Ik bedacht dat het mogelijk zou moeten zijn om op dezelfde manier met dans te werken, en ik dacht erover om met Emio en Pieter een soort grammatica op te bouwen tussen hun dans en mijn muziek, die hetzelfde idee van synchroniciteit volgt. De muziek werkt als een vergrootglas op de precisie van de bewegingen en de frasen van de dansers. Het idee van dit project is om verschillende manieren uit te denken om één op één overeenkomsten tussen dans en muziek te maken zonder de overkoepelende tijdstructuur te verliezen.

Het doel is om, zoals Emio het zo mooi zegt, “wonderbaarlijke ogenblikken” te krijgen, waarop muziek en dans perfect in elkaar passen terwijl ze tegelijkertijd hun individuele kracht behouden.
Als ik nadenk over waarom ik met dans aan het werk wilde: in het verlangen om met andere media vertrouwd te raken kun je proberen een verlengde van je eigen medium te vinden. Ik ben me ervan bewust dat ik nooit een choreograaf zal worden, maar werken met choreografen geeft mij de mogelijkheid te denken als een choreograaf. Het geeft me nieuwe ideeën en verruimt mijn artistieke mogelijkheden.”