7 noodzakelijkheden

In 1996 schrijven Emio Greco en Pieter C. Scholten hun artistieke manifest Les sept nécessités. Dit ‘dogma’, waarvan de titels in het Frans zijn “omdat Il faut que... zoveel sterker noodzakelijkheid uitdrukt”, is een poging dans in begrippen te vatten. Met het manifest leggen zij de basis voor een danstaal die teruggaat tot de innerlijke noodzaak van het dansende lichaam, een innerlijk besef van tijd en ruimte dat in het diepe geheugen van het lichaam ligt opgeslagen. Dit manifest heeft aan actualiteit en zeggingskracht tot op heden niets ingeboet en dient nog steeds als inspiratiebron voor een gestage ontwikkeling en verdieping van het werk.

1. Il faut que je vous dise que mon corps est curieux de tout et moi: je suis mon corps
Het is noodzakelijk voor mij u te zeggen dat mijn lichaam nieuwsgierig is naar alles en dat ik mijn lichaam ben
2. Il faut que je vous dise que je ne suis pas seul
Het is noodzakelijk voor mij u te zeggen dat ik niet alleen ben
3. Il faut que je vous dise que je peux contrôler mon corps et en même temps jouer avec lui
Het is noodzakelijk voor mij u te zeggen dat ik mijn lichaam kan beheersen en er tegelijkertijd mee kan spelen
4. Il faut que je vous dise que mon corps m’échappe
Het is noodzakelijk voor mij u te zeggen dat mijn lichaam mij ontglipt
5. Il faut que je vous dise que je peux multiplier mon corps
Het is noodzakelijk voor mij u te zeggen dat ik mijn lichaam kan vermenigvuldigen
6. Il faut que je vous dise qu’il faut que vous tourniez la tête
Het is noodzakelijk voor mij u te zeggen dat u het gezicht moet afwenden
7. Il faut que je vous dise que je vous abandonne et que je vous laisse ma statue
Het is noodzakelijk voor mij u te zeggen dat ik u ga verlaten en dat ik u mijn beeld nalaat